Rust vinden op het podium
Simone ging in het midden van het podium staan, haar voeten een klein beetje uit elkaar. Door haar gewicht bewust naar beneden te brengen, stond ze stevig. Dat had Paul haar vaker geleerd.
“Als je voor een groep staat, laat dan de spanning via je voeten afvloeien naar de grond. Neem de tijd en kom tot rust,” had hij regelmatig tegen haar gezegd.
Simone keek om zich heen. Rechts van haar, vlak voor het podium, zag ze Paul zitten. Hij stak zijn duim op. Een bevestiging dat ze goed stond.
Er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht. De spanning nam af. Paul had toch weer gelijk.
Vertrouwen als basis
Paul was jarenlang haar leidinggevende geweest. Vanaf haar eerste werkdag voelde Simone dat hij vertrouwen in haar had. Hun gesprekken waren open en prettig. Ze durfde alles met hem te bespreken, ook moeilijke situaties en onderwerpen waarover ze onzeker was.
Paul zag al snel haar potentieel. Volgens hem was Simone niet alleen intelligent en hardwerkend, maar vooral sterk in haar aanpak en in het begrijpen van mensen. Hij keek niet alleen naar wat ze op dat moment kon. Hij zag ook wat ze met de juiste begeleiding zou kunnen worden.
Dat vertrouwen vormde de basis van haar ontwikkeling.
Drie jaar geleden benoemde Paul haar tot hoofd van de afdeling. Dat was geen eenvoudige stap. Simone was pas vijfentwintig jaar en werkte nog niet lang bij de organisatie. Bovendien werd ze leidinggevende van collega’s met wie ze tot kort daarvoor op hetzelfde niveau had samengewerkt.
Ze twijfelde of ze voldoende ervaring had.
“Maak je geen zorgen,” zei Paul. “Ik help je. Maar vooral: vertrouw op jezelf.”
Hij beloofde niet dat alles vanzelf goed zou gaan. Wel maakte hij duidelijk dat zij er niet alleen voor stond.
Leren door te ervaren
Na haar benoeming werd de samenwerking tussen Simone en Paul intensiever. Paul besprak praktijksituaties met haar en nam haar mee naar gesprekken met klanten, medewerkers en andere belanghebbenden.
In het begin luisterde Simone vooral. Ze keek hoe Paul vragen stelde, gesprekken begeleidde en met weerstand omging. Later nam ze steeds vaker zelf het initiatief. Eerst leidde ze delen van gesprekken. Daarna voerde ze complete gesprekken zelfstandig.
Paul bleef beschikbaar om situaties na te bespreken, maar nam haar verantwoordelijkheid niet over. Hij gaf advies wanneer dat nodig was en hield afstand wanneer Simone het zelf kon.
Soms ging het mis. Een gesprek verliep stroef of Simone twijfelde achteraf aan een besluit. Paul gaf haar dan niet direct het antwoord. In plaats daarvan stelde hij vragen.
“Wat zag je gebeuren?”
“Waarom koos je op dat moment voor deze aanpak?”
“Wat zou je de volgende keer anders doen?”
Door zelf over die vragen na te denken, leerde Simone meer dan wanneer Paul haar simpelweg had verteld wat ze moest doen. Langzaam groeide haar vertrouwen. Ze durfde beslissingen te nemen, fouten te bespreken en haar eigen manier van leidinggeven te ontwikkelen.
Paul bleef op de achtergrond aanwezig. Niet om haar voortdurend te controleren, maar om er te zijn wanneer zij hem nodig had.
Ruimte om te groeien
Simone keek opnieuw naar Paul. Hij zat rustig op zijn stoel en liet haar het podium innemen.
De gesprekken, oefeningen en momenten van feedback hadden hun werk gedaan. Hij hoefde haar niet meer te vertellen wat ze moest doen.
Simone haalde rustig adem en keek de zaal in. De aanwezigen wachtten tot ze zou beginnen. Ze voelde nog steeds spanning, maar die beheerste haar niet meer.
Daarna begon ze te spreken.
Haar stem klonk kalm en zeker. Terwijl ze haar verhaal vertelde, merkte ze dat de mensen in de zaal aandachtig luisterden. Af en toe keek ze naar Paul. Hij knikte, maar verder deed hij niets.
Dat was ook niet nodig.
Simone stond daar op eigen kracht, maar niet zonder de lessen en het vertrouwen die haar tot dat moment hadden gebracht. Paul bleef op de achtergrond.
Precies zoals een leidinggevende soms het meest zichtbaar kan zijn.
